کیست که با قدرت جلوی سرنوشت قدعلم کند؟
بهت گفتم خدا
گفتم اگه سرنوشتش اینه
من فقط از تو یه درخواست دارم
سرنوشتش رو عوض کن
و تو همون دیشب ...
*
دیشب موقع برگشتن
دیگه لازم نبود از پله ها آروم بیام پایین
دیگه کسی رازی رو از من پنهان نمی کرد
و من بی پرسش
این بار
یافتم جواب را
یافتم
یافتم
یافتم
* این وبلاگ از این پس هرگز به روز نمی شود
* از این پس
www.destinycalling.blogfa.com
ذهنم را ورق می زنم ناخرسند
به دنبال اسمی که گم کرده ام
به دنبال نگاهی که می خواهم از این خرسند بی پاسخ بگیرم
ناخرسندی ...
حق مطلب را ادا نمی کند این کلام
این که چه احساس می کنم در این تنهایی
رازی است که خود هم از آن بی خبرم
اما
آرام
از پله ها پایین می آیم
این همان صدای طبل حوادث است از اعماق
ندای دلگیری است که نفهمیدم
پایین آمدم
نمی دانم بر این قوم چه گذشته
شاید رازی دارند که از من پنهان می دارند
شاید !
شاید؟
لحظه ای درنگ
برمی گردم
من از انتظار بیزارم
اما
کاش بر نمی گشتم ...
*
*
*
مادر فرو رفته در زمزمه ی پیچ و صدا
رنگ می بازد صلابت مردانه
از چشمانی که اندوه بارند و زندگی را دیگر چون پدر نمی بیند
منتظر صدای در نیستند
....
*
سبز بود و دلنواز
اما
رنگ خاکستر می پاشید چشمان مرا
نه صدای پرنده ای می آمد
نه نغمه ی چمن
نه عطر پیر درخت باغ
هیچ جز ...
*
وقتی پیراهن رنگ و رو رفته ات
چشم هیچ چشم به راهی را روشن نمی کند
دیگر چه فرقی می کند زندانی چاه باشی
یا زندانی خود
*
صدایی نمی آید
وقتی هیاهوی چشمانت این قدر بلند است
کلام دیگر به چه کار آید ؟
من آن روز
چشمانی که دوست داشتم را ندیدم
اما
در همین چشمان خسته هم سفران
بی پرسش یافتم جواب را
شاید دیر
شاید؟
*
می ترسم بگویم زمانه ی بدی است
می ترسم ترغیبش کنم تا ضربه دیگر زند
تا همین الان هم جراحت از طبیب گذشته
یارم به عیادت به سر آید؟
گاه احساس می کنی ، کلمات تنها لحظه بعد از آنکه جاری می سازیشان
پوچ می شوند
بی معنی
لجام گسیخته
*
خسته شدم از این بی احساس کلمات
بگذار تا جان مطلب را بگویم
زندگی چهره ی کریهی دارد گاهی ....
*
*
*
چشممان گرچه به غصه نخفته است هنوز
قصه گو آخر این قصه نگفته است هنوز
خیلی چیزها می خواهم بگویم ( شهر آشوبی است اگر جاری سازم ) ولی شجاعت به کلام آوردنشان
را ندارم
تا آن زمان...
دعا کنید.
اين تشويش من است
زندگي در حسرت صحبت بي مجال
در بي مجالي و لالي
به كاغذ آتش رسیده مي مانم
جدا شده اي از نخ نگاهم
چون بادكنك ماه !
*
پاره سنگ دردمندم ؟
يا گنجشكي هراسان ؟
كه هر بار
نا اميد و نيازمند
زبانه مي كشد
تنهايي ام در سايه
پيدايي ام در گريه
*
سالهاست بي چتر و باراني مي گذرم
زير رگبار نا خواسته
در ميان اعتماد به خواب هاي كوچك
در به ياد آوردن عطر سيب
كه مي رود
سمت خواب هاي ساده و نجيب
* * *
اين ترديد من است
زیررفت و آمد كبود گهواره ها
يا
زير چتر روشن ستاره ها
چرا مي خواهم
فريادي زنم
بلند
از دل
غريو
كه حتي
فرشتگان و شياطين هم اندكي درنگ كنند
و حتي تأمل
كه چرا دير زماني است كه زمان مهماني فرا نرسيده است
شايد عموي من
بايد سالها پيش مي رفت تا
همچنان
پرنده فروش رنگين كمان را
به ميانبري
از ميان نيلوفران دعوت مي كردم
تا او هم
از تپه بالا رود
و بخواند:
با ياقوت گوشواره هايت از ان عقيق گمشده ديگر نگو !!!
آه !
گل گيسويت ماه نقره اي
رد ابرويت عصاره ي شب
به من نگاه كن !
به من نگاه كن !
* * *
اين خواب پريشان نيست
اين جلوه ي تقرير سجاوندي نيست
اين حتي مرشد گونه ي قطب عارفان هم نيست
اين تنها
تقرير تنهايي است !
من كه از شش جهت دچار شده ام ، من كه مجبور اختيار شده ام
من كه در بزم ساقي و قدح ، خط نشان دير خرابات شده ام
شب گذشت و نگذشت سايه ي تشويش و فنا
من كه در حيرت تو ، ساعد دربان ملائك شده ام
رفت و گذشت از كفمان چرخ جفا پيشه ي عشق
من كه در هرم نگاهت ، نا آشنا وار ؛ خلق گون شده ام
عقل من ندارد آن ميل كه به تفسير تو افتد
من در مسلخ جان كاو ، غرقه ي چشم نگارين شده ام
نا تمام واقعه ي صبح ، شهد بي رغم سرا گل
من در هجمه ي فرياد ، تك سكوت شاخ خلايق شده ام
هنوزم مي بينم
پس از سال ها
رگه هاي جنون بي همتا را
در سكون ، در حوالي فاجعه
« گم كرده دارم ، آمده ام با نگاه تو پيدا كنم تمام خود را در آينه »
تقويم
آهسته و آهسته
قطع مي خورد
« راستي چرا
در رثاي بي شمار عشق
كه بي دريغ
خون خويش را نثار عشق مي كنند
از نثار يك دريغ هم
دريغ مي كنيم »
نمي دانم كدام مهم تر است
اشتياق زنده ماندن يا تشويش بي انتهاي تقاعد
« من يوسفم ، تو يوسف بي چاه ديده اي؟ من يوسفم ، كه است كه با من برادر است؟ »
نمي دانم چرا حرف هايم
وقتي روي كاغذ جاري مي شوند
رنگ و بوي ديگري مي گيرند
شايد او ، من مثالي من است كه تقرير مي كند
براي من
رخسار حزن انگيز ستاره را
« حال من اكنون برون از گفتن است اين چه مي گويم نه احوال من است »
يا شايد
« اگر تمام شدن سرنوشت يك ماه است چرا به جاي طلوع اين محاق شكل گرفت »
تقويم
بي شك
پايان دارد
اما
وقتي تو آمدي
تقويم را شرم پايان به انتها رسد.
« چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست كه خدمتي به سزا بر نمي آيد از دستم »
چرا « به سخن زنده شود نام همه؟ به سخن پخته شود خام همه؟ »
مگر نمي شود
چيزي نگويي
تا سكوت در غياب تو
به پيش رود
و شايد فتح باشكوه تري داشته باشد
از تقرير بي احساس بيمار گونه كلام
« اين راه بي نهايت صورت كجا توان بست كش صد هزار منزل بيش از در بدايت »
تو رفته اي و زمين مانده است و ما اينك
ميزهاي پر از بخشنامه ....... روي زمين
هر چند
« ني جان جهان ز عاشقان تنگ آيد ني عاشق از آن جان جهان سير شود »
مي دانم كه
« عقل سرگردان چه داند ذوق بزم عاشقان ناسزايي خود كجا باشد سزاي كوي عشق »
* * *
شايد بايد تمام كنم
اين سياه مشق بي غايت را
گويي كه به خط خويش حرف مي زنم از خط مورب موزون حرف مي زنم
« بگفتند اين رنج دادي به باد سر نامور پر ز آتش مباد »
خوش تر گفته است سعدي حتما :
« من از تو پيش كه نالم كه در شريعت عشق معاف دوست بدارند قتل عمدا را
من كه با مويي به قوت بر نيابم ، اي عجب با يكي افتاده ام كه او بگسلد زنجير را
گفتم : ايا كه در اين درد بخواهم مردن كه محال است كه حاصل كنم اين درمان را
پنجه با ساعد سيمين نه به عقل افكندم غايت جهل بود مشت زدن سندان را
سر بنه گر سر ميدان ارادت داري ناگزير است كه گويي بود اين ميدان را »
* * *
" از شب شعر با تو ميگم ، يه ترانه باورم كن "
پي نوشت : با تضمين هايي از : فردوسي ، انوري ، حافظ ، سعدي ، وحشي ، رضي الدين آرتيماني
محتشم كاشاني ، محمد كاظم كاظمي ، قيصر امين پور ،
جواد شرافت و منزوي
اي كاش در لحظه ميان خود ميان خودم مي ايستادم
اي كاش مي دانستم
فاصله ي تنگه ي ميان دو دل را
يا ترعه ي ميان دو دريا
اي كاش ......
يقين سهمگين را
چه كسي
ناجوان مردانه در تن سرد خاك نوشت
تا اين تلخ شيرين جامگان
مردان ميدان مرده باشند.
شاهدان بزم هاي سردرگم
پاهاي سرگردان مرا
بي قرار نكرده اند
تكرار بي منطق پريشاني است
كه مرا بين سوال و شك باقي گذاشته اند.
كدام دست مرموز
خاطرات غار زده ي تنها را
با چاه قديمي باغ ترنج هاي كرم خورده
پيوند زده است
كه اينسان
بين خمره ي شكسته ي من
و آفتاب همه
ديوار مي كشد
* * *
نبض پريشان من بر سينه ي من طبل مي كوبد
"كجايي شهسوار پر دل بالا بلند دشت.... "
كجايي؟
* * *
نمي داني چه اندوهي شبم را غوطه ور كرده
تحمل از كفم رفته ، مرا حيراني ام كرده
حلالم كن پريشان مصيبت ديده ي تنها ، دم رفتن
كه بس سخت است و جان فرسا ، طلوع ماتم رفتن
مرا بين و گذر كن از غم شب مرگي پاييز
تو را رفتن ببايد ، اي تمام هستي پاييز
تو اي شبگرد سردرگم ، كلاف رشته ي باران
تو كه پايان من ديدي ، جدايي سخته از پايان
حلالم كن ، ......................................
پي نوشت : " با تضميني از استاد منزوي "
مولايي و مردي كن و مگذار ، پس از اين
در بين رجال اين همه اشباه بيفتد
تا ماهي از اين آب گل آلود نگيرد
اي كاش كه در بركه ي ما ماه بيفتد
ايران من ! اي كشور آيين و نيايش
از چشم تو مگذار كه الله بيفتد
مگذار نگيني كه منقش به نقيب است
در چنبر انگشتر بدخواه بيفتد
مگذار كه اين قافله از راه بيفتد
اين قافله از راه به ناگاه بيفتد« من دلم مي سوزد كه 30 هزار نفر به جنگ آمده بودند و همه مي خواستند با كشتن او به خدا نزديك تر شوند. و كل يتقربون الي الله بدمه »
* * *
اصل حديث اين طوري است كه امام سجاد (ع) وقتي پسر عمويش ، عبيدالله بن عباس را ديد
گريه كرد و به او گفت مي خواهي بگويم كدام مصيبت از همه سخت تر است؟...
(بحار الانوار ، ج 44 ، ص 298 )
* * *
- چگونه ديدي كربلا را
زينب نگاهي به چهره ي ابن زياد كرد و گفت :
- چيزي جز زيبايي نديدم
بعد از تو ديگر
مردان عاشق سازها را
هيمه كردند
و دختران آوازها را ، بال و پر چيدند
بعد از تو قط خوردند انگشتان شهامت
و رودهاي صافي معصوم
در مرگ خوبان گريستند
* * *
شايد به من مي گفت
باد از كدامين انزواي دور
نام ترا با خويش مي گويد
هستي و مي دانم كه هستي
باور نمي كنم !
مرگ تو باور كردني نيست
آن شيهه – آن تحرير پاك موج گستر-
كه گهگاهي
غمناكي سرد صحرا را مي آكند
تنها صداي اسب تو خواهد بود.
* * *
از هر کجا كه آغاز كني
زود است
به هر جا كه فرود آيي
دير
دلتنگ از خانه در آمدي
دلواپس از دره
سرازير مي شوي
تا به ويرانه اي برسي
كه ترنج هايش را برده اند
و رنج هايش را
برايت گذاشته اند
* * *
و قتي كه سقط سرنوشت
رنج كندن چاه را
از روي دستهاي نابرادر برمي دارد
طلسم هفت خوان هم
تا ابد
نا گشوده مي ماند.
* * *
دل بسته از كف رفت
آن هستي كه به آن مي باليدي
آن آفتابي
كه دل بسته بودي به آن
گلويت را مي دري
تا از آوازت رازي بسازي
و همچنان شب مرگي پاييز
گهواره هاي خالي را
در هجوم ناگزیر مصیبت
تكان مي دهد.
* * *
مبارك ات اي صبور شبها ، به صبح تابان رسيدي آخر
ز تن پراكندگي گذشتي ، به مطلق جان رسيدي آخر
سري نداري ، تني نداري ، به غير خود دشمني نداري
شمیم پیراهنی نداری ، ولي به كنعان رسيدي آخر
در اوج شعله پر گشودي،به عشق و آتش جگر گشودي
ز بستر سينه پر گشودي ، به زير درگاه رسيدي آخر
شكفته در شعله هاي خونِ، گدازه هاي تب و جنونِ
هزار ابر از دلت برآمد ، به گلب باران رسيدي آخر
تو خواب سرسبز ريشه بودي، بهار فرداي بيشه بودي
در ابتداي هميشه بودي ولي به پايان رسيدي آخرشب كمين كرده در اين روزگر بي هشدار
كه در آن هيچ پروانه نباشد از طمع هشيارها
و عرضه گه دهر در آن است كه گذر
گذر
گذر از هيچ به فرياد سراسر غم آن سوگ كبير
در چرخش بي حد تعامل و گذر
شمع از كفمان رفت و نديديم مَهِمان
نرسيديم و نديديم حد پنهان گذر
گذر
و رگبار هذيان پاييز
و ترس فرورفتن در پيچ و صدا
و باز هم نداي فراگير
كه
مي گشود روزنه در قير كبود
مي شنوم هجوم آن رگبار پاييزي
در حمله سراسر به در و ديوار كاشانمان
چقدر بي تابي اي چرخ؟
چقدر طماعي اي چرخ؟
چقدر نا مهربان و .........
* * *
چرخ؟
مي چرخم و .......
تا كي چرخم و دم نياورم كه تب ماندن از كف ديباي سراسر غم
* * *
چي مي گويم؟
* * *
نمي دانم از اين خرسند بي پاسخ
چه گيرم تا نرنجم ؟
* * *
چي مي گويم؟
نمي دانم
نمي دانم
نمي دانم
به ياد كتابي كه هميشه دستش بود.
به ياد نگاهي كه در جنجال هاي گروه سرود آن روزها – آن روزها؟- به جايي فراخ تر خيره شده بود
به ياد سياوش
و ديگر
و
دیگر هیچ !!!
درود.
۱)
دكتر سيد حسين نصر ، مهمان معاونت فرهنگي بود. منم كه مشتاق مسائل عرفاني . سريع ثبت نام كرديم تا شايد بهره اي از اين عالم بزرگ ببريم.
بحث در مورد عرفان شعرا ي ايراني و معرفت شناسي آنها بود.
۱ ساعت گذشت تا نوبت به سوال و جواب رسيد ، كسي در مورد تصوف و شوق مولانا به ايزد سوال پرسيد.
بعد از جواب او من سريع فرصت را غنيمت شمردم و سوالي رو كه مدتها بود ذهن من رو مشغول كرده بود از او پرسيدم.
من : سوال من در مورد حالت خاص شعر مولوي است. خيلي از اشعار او از يك كشش مخصوص تراوش ميكند( خواستيم جلوي استاد كم نيارم چند تا كلمه ي سره هم انداختم وسط حرفام)
به نظر مي رسد آتش و شوقي در روح او باشد كه به خاطر چيزي شعله ور شده است.براي مولوي مساله نبود دوست و رهبر معنوي اش شمس بود. با اين وجود چرا ما شاهد احساسات بيش از حد هستيم ؟ يكي رنج و شوق ديگري عشق. آيا هردوي اينها براي رسيدن به درك الهي لازم است؟
چرا پيوند رنج و شوق؟ مگر نمي شود بدون اين همه فرياد و فغان خدا را شناخت؟
استاد يه نگاهي كرد( گفتم الانه كه بگه اين مهملات(!) چيه به هم مي بافي؟) اما جواب داد
دكتر سيد حسين نثر:
اين خيلي روشنه.اجازه بدبد يه مثال بزنم . اگر شما يك مرد جوان باشيد( كه بودم!) و در حال شروع يك تجارت ، قطعا تنها به كارتان فكر خواهيد كرد. حال فرض كنيد يك مرتبه عاشق دختر جواني شده ايد .ويژگي عشق وارد زندگيتان مي شود و شما را آشفته مي سازد. قبل از آن صبح از خواب بيدار مي شديد ، صبحانه مي خورديد و به دانشگاه مي رفتيد ، اما حالا عشق به تمام زندگيتان رونق مي بخشد. و شما به جاي مسائل ديگر تنها به آن دختر فكر مي كنيد. حالا اجازه بدبد كم كم از عشق زميني دور بشيم. از آنجايي كه مقصود از عشق رسيدن به آن شخص به خصوص است، هستي جدا شده ي معشوق و عاشق از هم رنج و شوق مي آفرينند. عشق، فقدان توام با رنج است . ما حتي در غرب نمايشنامه ي بسيار معروف" تريستان و ايزولد"( اعتراف
مي كنم من هم براي اولين بار بود كه اسم اين نمايشنامه رو مي شنيدم) كه واگنر به اجرا در آورد را داريم كه داستان عاشق و معشوقي رو به تصوير مي كشد كه سرانجامشان به مرگ ختم مي شود.از آنجايي كه واگنر نه عارف بود نه صوفي اين اثر با ساحت ظاهري همخواني دارد. وليكن اين نمايشنامه يك نمايشنامه ي قرون وسطايي است و اين نشان مي دهد كه حتي در آن دوران هم عقيده داشتند كه عشق نمي تواند جدا از رنج باشد.
داستان ليلي و مجنون هم چون داستان رومئو و ژوليت نشانگر اين گونه عشق هاي شديد انساني است . اما اين آثار براي بيان امري پر مغز تر سروده شده اند و آن عشق الهي است.
اگر خدا ما را دوست نداشت نمي توانستيم به او عشق بورزيم و صوفيان كساني اند كه اين عشق را درك كرده اند. اين شبيه دومين روزي است كه در مورد آن مرد جوان ، يكي دقيقا مثل شما( اين قسمت با خنده ي دوستان مه به ما لطف داشتن همراه شد!) ذكر كردم.
روز اول او عاشق نبود و تنها تجارت مي كرد ناگهان در روز دوم،عشق آمد. انسانهايي هستند كه عشق الهي رو در زندگيشان حس مي كنند. همچون غوطه ورشدن اين آقا( به من اشاره كرد) در عشق يك بانوي زيبا( دست بردار نبود كه!- خنده ي حضار) يا عشق يك خانم نسبت به يك آقا . به محض اينكه اين عشق در روح انسان جاي گرفت با خود شور مي آورد. شوق
از عشق جداشدني نيست و از آنجا كه عاشق هرگز مستقيما به معشوق دسترسي ندارد و معشوق محبوبش را مستقيما دربر نگرفته است ، هر دو رنج مي كشند. اين است چگونگي ارتباط رنج و شوق به هم .
برداشت كاملا آزاد است
۲)
گفتم:
نه غم و نه غم پرستم ، ز غم زمانه رستم كه حريف او شدستم كه در ستم ببستم
گفت:
تو زاهد و مستوري ، در هستي خود مانده تا نيست نگردي تو ، كي محرم ما آيي
گفتم:
زان زنده ام كه هنوز از حجاب عشق رخسار يار را به تامل نديده ام
گفت:
ما در پياله عكس رخ يار ديده ايم اي بي خبر ز لذت شرم مدام ما
گفتم:
همه ي قبيله ي من عالمان دين بودند مرا معلم عشق تو شاعري آموخت
گفت:
چون در همه جا عكس رخ يار توان ديد ديوانه نيم من كه روم خانه به خانه؟
گفتم:
عاقلان ديوار زندان رخنه مي سازند و من نقش يوسف بر در و ديوار زندان مي كشم
گفت:
در كار گلاب و گل ، حكم ازلي اين بود كان شاهد بازاري ، وين پرده نشين باشد
گفتم:
زين خلق پر شكايت گريان ، شدم ملول آن هاي و هوي و نعره ي مستانم آرزوست
گفت:
گوشه گير كه از ياد خلايق بروي نه كه از عزلت خود شهرت عنقا يابي
گفتم:
ما را با تو سري است كه گر خلق روزگار دشمن شوند و سر برود هم برآن سريم
گفت:
اگر صد قرن ازين علم بپويي سوي آن بالا چو ديگر سالكان خود را هم اندر نردبان بيني
گفتم:
كه برد به نزد شاهان ز من گدا پيامي كه به كوي مي فروشان دو هزار جم به جامي
گفت:
از خود گذر اي يار و بدورس كه كسي نيست غير از تو ميان تو و مطلوب تو حايل
برداشت کاملا آزاد است
۳)
حضرت علی (ع) مي فرمايد: در باره ي آنچه كه مي دانيد سخن مرانيد. زيرا همواره چيزهايي كه نمي دانيد افزون تر از آن چيزي است كه تصور مي كنيد مي دانيد.
ايام به كام
بدرود
۱ :
من و روح طرب انگیز چکاچک شکن رطل گرانت
من و ترس فرو ریختن از برق نگاهت
ساکن دیر مغانم ، چه كنم با دل و ديبا ؟
كه شب و روز ندارم،از شعشعه ي طبل غرانت
پير و ميكده اي نيست ، شهر امن و امان است
تو اي و تشويش سراسر غم آن بانگ چغانت
شاهد و فتانه ها رفتند ، منم و حسرت پرواز
بزن آن بانگ جرس را ، به سراچه ي خيالت
شدي آن وعده ي ميثاق ، نمي آيي تا نياييم!
تب ماندن كه نداريم ، برهان از كف سيبات
نفسي در پي بشقاب ، نفسي از پي نانيم
لحظه اي بنگر و بگذر ، بگذر از دل تنهات
برو اي صفدر طرار ، بزن آن ره كه يلي نيست
تو كه داني كه چه خواهيم ، بنما رخ جبينت
بشو آن جام شهانه ، بدران خط و نشانه
منم آن پير خرابات ، برسان جعد سمينت
از خويش برستي تو ، بر خويش بماندم من
من و حسرت ديدار سراسر زر آن كاخ نهانت
۸۸/۷/۱۹
۲ :
از اولين روز دانشجو شدن چيزي كه توجه من رو جلب كرد بر خلاف همه جمله اي بود كه از صادقيه تا دانشگاه روي تمام ديوارها نوشته بودند . اين جمله :
" اعلام قيام همگاني تحت رهبري خداوند قدوس آقا ابراهيم ميرزايي"
۱۰ روز به اين منوال گذشت تا ديدم از يك ۵ شنبه ي كذايي ، تمام اين جمله ها رو با اسپري مشكي به فنا دادند!!!
شنبه داخل سايت دانشگاه مشغول بودم كه ييهو(!) ياد اين اسم افتادم. سريع دست به سرچ شديم!تا ببينيم اين "آقا ابراهيم ميرزايي" كيه؟ در صفحه اول به اعلاميه او برخوردم. لينك رو باز كردم تا ببينم چي ميگه!؟
نوشته بود اين آقا الان در چرخه ۲۳ خود قرار دارد(همون چرخه تناسخ كه تا رسيدن فرد به نيروانا ادامه دارد!) ايشون رويين تن هم تشريف دارن و فقط در يكي از درگيري هايشون ۱۵ ليتر خون از دست دادن! (با احتساب ۴ ليتر خون انسان طبيعي پيدا كنيد پرتغال فروش را) و چرندياتي از اين دست. اما جدا از اين چرنديات نكات جالبي هم در اين اعلاميه بود . اين كه پروفسور ميرزايي مبتكر "كانگ فو توا" هستن و ۲۳ سال در تبت در حال رياضت بودن!! سرتونو درد نيارم ، ظاهرا ايشون و ۵۰۰۰۰۰ نفر از ارتشش در آبان به ايران مي آيند و براندازي رو شروع مي كنن. بله دیگه!!!!
۳:
داخل مناسبت هاي اين هفته يه مورد خيلي جالب( حداقل براي من ) هست . آغاز فيلم برداري ارباب حلقه ها پر خرج ترين پروژه ي تاريخ سينما. تقريبا بعد از ديدن ياران حلقه( فيلم اول-۲۰۰۲) بود كه به جرگه ي مجذوبين فانتزي پيوستيم!! ارباب بي شك شاهكار ادبيات فانتزي و نسخه ي سينمايي اش بي شك زيبا ترين كارزار تاريخ سينما است. تالكين ( نويسنده) مدرس زبان انگليسي در كمبريج تنها براي جاودانه ماندن زبان اختراعي خودش- زبان الفي) شروع به نگارش ارباب حلقه ها يا با تعميمي عميق تر آفرينش سرزمين ميانه - كه در سيلماريليون به طور كامل به آن پرداخته- كرد . او با چنان حرارت و چيره دستي اي به اين كار پرداخت كه در زمان جنگ جهاني دوم مردم روي ديوار به جاي زنده باد چرچیل، زنده باد " فرودو" مي نوشتند.
پي نوشت : اگه اتفاق خاصي نيفته از اين به بعد همين شيوه رو پيش مي گيرم. يك شعر، يك تجربه ، و يكي از مناسبت هاي هفته!!
پی پی نوشت: روز عصای سفید گرامی باد
خسته نباشيد!
دشت گواگمله با مساحتی حدود 20 هکتار ( کم تر یا بیشتر) مکان مناسبی برای ریشه کن کردن اسکندر بود. 10 برابر بودن نفرات داریوش سوم نسبت به اسکندر هم می توانست ضربه را مهلک تر کند . اما ضعف فرماندهی او که در برابر آرایش مثلث اسپارتی ، تکنیک خطی را انتخاب کرده بود تنها شکستی ننگین بار را به تاریخ ایران هدیه داد.
در پایان همین جنگ بود که مادر، همسر و دخترش استاتیرا اسیر اسکندر شدند و پادشاه
بی لیاقت با اینکه حتی پس از شکست هم 5 برابر اسکندر نیرو داشت به جای انتقام گیری غرب دجله و دخترش را تقدیم اسکندر کرد و تقاضای صلحی که اسکندر نپذیرفت!!!
پس از این جنگ بود که بابل بدون هیچ مقاومتی تسلیم شد، شوش سقوط کرد و خزانه پادشاهی ایران به دست اسکندر افتاد!!!
شاید اگر آریوبرزن و 2000 شیر مردش نبودند از سلسله جنگ های ایران و اسکندر لکه ننگی بیش نمی ماند. آریو برزن نماد یک ایرانی وطن پرست شجاع است که به حق اسطوره ی مقاومت ایرانی لقب گرفته است.
تندیس برنزی او در نزدیکی یاسوج تنها قدردانی ما از این اسطوره ی ایرانی است. چقدر خوب می شد که روزی از نبرد او و اسکندر فیلم درست و حسابی ساخته شود تا فراموش نکنیم که تنها او بود که در 12 نبرد اسکندر با ایرانیان پیروز جنگ بود.
در روز پانزدهم که تنها او و دو یار وفادارش( اشماسیون و اینیشه ) زنده بودند پشت به پشت هم به قلب سپاه اسکندر زدند و مرگی جاودانه در راه دفاع از وطن را به جان خریدند. اسکندر هم پس از لشکر کشی به هند دل به دختری سغدی ، به نام رکسانا داد و در راه بازگشت به یونان برای
خاموش کردن آتش شورش ها به دست زنی آتنی به تائیس که رکسانا را در کنار اسکندر دیده بود کشته شد!
بی خبر از گردش ایام و ماه رفته و گشته، شده زندان ما
رندان نظر باز همه در زندانند؟ یا که مفتی شده آن پاک دل کاخ ما؟
چه شد که شیخ و جام و برگستوان شده فردوسی و سعدی ، شاملو ی ما
آخراین قصه سرانجامش چیست ؟ که شده غصه و برده شب و دلدار ما
این چه منحوس زمان است که ازل ابد خود شده و دست به فرمان ما
آن زمان که روش راه دل بود گذشت شده بی قیدی و تزویر شبح راه ما
شاید آن کهن وعده را سکنی نیست یا که عقل گرایی شده اخلاق ما
* * *
صاحب قبله و قبله هر دو عزیزند ولی وقت آن است که از قبله نما بنویسم
پی نوشت:
سکته وزنی و بدعت در عروض رو به بزرگی تون ...... ممنون
بلاخره اولین ها این جوریند!
ضمن:این دیگه ربطی به ایام کنکور نداره!
نی لبکی بدهید
تا در چکاد
بنوازم غم هایم را
گر نیست
ته چاهی بدهید
تا خود را بیاویزم
تنها
با عشق در حوالی فاجعه
* * *
مگذار
خاموشی و
فراموشی
بذرهای تردید بر دل من بپاشد
چیزی بگو!
سخت دل تنگم
سخت!
* * *
شب در قرق شغال هاست
با این حال
آفتابگردان ها
در تاریکی نیز
می جویند
خورشید تابناک خود را
پی نوشت:
گفت با بال و پری ، من پر و بالت ندهم در طلب بال و پرش ، بی پر و بی بال شدم
پی پی نوشت : این اشعار هنوز هم مربوط به دوران کنکور است!!!!
تشویش خاکسترشدن برپاست
بوی لاشه در دماغ خاک
و اضطراب من خسته
چه سود؟
که در سرزمینی بی عبور
رگه های خون
و تشویش روز افزون
ملالی سر به مهر
چشمانم را پر کرده است!
* * *
می دانم
نیاز دارد دنیا
به آلام قهرمانان خود
وقتی راه دیگری نباشد
وقتی سرنوشت بقیه نا معلوم
دیگر انتخابی می ماند؟
* * *
هم خرقه ی من است
یا بر من است
آسمان
که چراغی نمی افروزد
تا شغال ها
مردان این میدان مرده نباشند!
* * *
فانوس هایی روشن کردم
تا بسوزانم
شاید
ریشه های تنومند تقاعد را
که پیرمرد آهنگر
با مهربانی
بر دستانم بسته است!!!
* * *
باز آن پرنده ی منحوس
رویاهای شبانه ام را
در هم نوردید
تا مرا تنها گذارد
با صدایی که سال ها
در کوچه های تاریک ذهنم
همیشه و همه جا
می شنوم
دوباره و دوباره
صدای طبل از اعماق .......... او می آید
پی نوشت :
در لب دریای عشق ، دیدم من ماهیی کرد یکی شیوه ای ، شیوه ی او برتری
گرچه که ماهی نمود،لیک خود او بحر بود صورت گوساله ای ، بود دو صد سامری
با دستان درخشانش کاشته شدند
نقصانی ناخواسته در پیش گرفته اند
ریشه های کهن آن
تاب نمی آورد
سکوت قوم در خواب رفته را
* * *
ژرف ترین پرسش ها
ساده ترین آن هاست
کجاست زادبومت؟
خانه ات؟
به کدام جانب روانی؟
چه هوی در سرت؟
پرسش ها همان پرسش
اما جواب ها
هجومی ناگزیر آغاز کرده اند
و چشمه ی دجال مانند سرنوشت او
راه می جوید
* * *
آورم یاد که آویزان بودم بر درختی در معرض باد
نه شب تمام
از ضربه خنجر مجروح
نه نانی بود
نه نوشاکی بر شاخساری
صبحگاهان سربرآوردم
الفبا آموختم
فریاد زدم
بر خاک افتادم
* * *
جبر زندگی ام
یگانه بودن با خویشتن است
یگانه با هر چه و هرکه
با من یگانه است
نه در حرف که در عمل
* * *
گذشتم از دروغ به فروغ
از مرگ به سرمدی
از مغاک به افلاک
شب صدای شیهه ی اسب چوبی
حرام کرده بود خواب را بر چشمم
ابله سربازانی که داشتم
بلاهت خود را با نیرنگ آنان
در آمیختند
و اسب را پذیرفتند
و من
تروای شکست ناپذیر
ویران شدم
* * *
نه شب تمام
و بعد از آن
در مکانی دیگر
آ ن جا که برگ ها می افتند
نوشتم
زنار
مرگت را جدی انگار
خنده زن بر مسلخ ، راه
پی نوشت:
خواستم چیزی هم در مورد رمضان بنویسم یاد این غزل مولانا افتادم.
هله نومید نباشی که ترا یار براند گرت امروز براند ، نه که فردات نخواند
در اگر بر تو ببندد ، مرو و صبر کن آن جا زپس صبر، ترا او به سر صدر براند
و اگر بر تو ببندد ، همه رهها و گذرها ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند
نه که قصاب به خنجر چو سر میش ببرد نَهِلد کُشته ی خود را،کُشد ، آن جا کشاند
چو دَم میش نماند ، زِدَم خود کندش پُر تو ببینی دَم یزدان به کجاهات کشاند
به مثل گفتم این را، و اگر نه کرم او نکُشد هیچ کسی را، و ز کشتن برهاند
همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد بدهد هر دودِمان را و دلی را نرماند
دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش به که ماند، به که ماند ، به که ماند ،
هله خاموش، که بی گفت ازین می همگان را بچشاند ، بچشاند ، بچشاند ، بچشاندآرام گذاشت
قدم های نرم ونمناک خود را
در تالارهای کهن اجداد خود
تالار در تاریکی
و شراره های ناگهان نور
می گشود روزنه در قیر کبود
با امیدهای بسیار
که زنده کند
اتحاد کهن از کف رفته را
تا بسازد
میراث فرو خرده اجداد کهن بوم سراسر زر و گندم را
* * *
صدای کشیده شدن کمان های نخوت
پیچید
در سراسر سرسرای سرود
تیرهای گران به راحتی
راه می جویند
اولین ها
سینه اش را شکافتند
دورترها دست و پایش را به هم دوخت
او می مرد و نمی دانست
که مرگ نجیب تر از آن است
که جاودانگیش را
حتی با او
تقسیم کند
پی نوشت : تمامی این اشعار( یه 30- 40 تایی میشود) در دوران استحاله و اکتشاف( کنکور خودمان) به ذهن نگارنده رسیده و هیچ ربطی به ایام اخیر ندارد . همن بالایی را در 26 آبان از خودنمان در کردیم.
چه کسی گفت که زنجیر جنون در گسل است چه کسی گفت که آوازه ی غیرت کسل است
چه کسی گفت که میخانه فروریخته است باده ی دردکشان با هوس آمیخته است
حاصل راه دریغ است بیا برگردیم روبرو دشنه و تیغ است بیا برگردیم
چه کسی خواست که این حنجره را دار کشد پشت این پنجره خواست که دیوار کشد
چه کسی بال مرا بست که پرواز بس است سرب در حنجره ام ریخت که آواز بس است
چه کسی بال مرا چید و از آن پر گسترد عاقبت گفت و مرا راحت بستر گسترد
چه کسی گفت فصل دگر و تازه رسید نوبت عافیت و شهوت و خمیازه رسید
چه کسی گفت نماز آینه ی عافیت است کاخ اگر هست نشان از طلب و معرفت است
سجده در خون و بلا ، ظهر و صلاتش بهتر کاخ نه ، خیمه اگر هست در آتش خوش تر
چشممان گرچه به تدبیر نخفته است هنوز قصه گو آخر این قصه نگفته است هنوز
فرهاد
که به چند سکه ی مسی
خنده ی تلخ شیرین
از کاخ خسرو
* * *
دریغا فرهاد
که تیشه ات را به نیرنگ گرفتند
بی ستون ها تراشیدند
و تو را مجبور به حفر تنهاییت کردند
تا کی شکیبایی؟
ای سرخ خون، معجزه در بازوان ایل
تا کی؟
* * *
چرا ؟
فرهاد
دلت امشب هوای گریه
دلت امشب هوای فریاد
دلت امشب هوای او کرده است
اما سعی کن
بفهمی
که لبخند مهلک و گیرای شاهدان شهر
عطر ماه خونین جام
ریشخند سرد هیاهو در برابر دروغ
فریبی بیش نبود
تا بگیرد تو را
اسباب خنده و مزاح
یا ........
* * *
او شیرین تو نیست
هرگز نبوده است
* * *
اینان کیستند؟
تلخ شیرین جامگان
اینان که یار کاخ های دور
شاهدان بزم های آلوده
اینان که مصاحب شیطان
بنده ی دجالند
* * *
شیرین تو هم از دست رفت
پشت تپه غروب کرد
و در سایه گریخت
* * *
مگر دوستانت نبض پریشان هراسشان را بر سینه ی تو طبل نکوبیدند؟
مگر نگفتنت این عشق مطلوب تو نیست
چه شد که تا جایی پیش رفتی
که دیوان شب و مردان نا شکیب
چشمان عزیزانت را تسبیح دستان نا نجیبشان کنند؟
می ترسم
ای شهسوار پر دل بالا بلند دشت
می ترسم روزی بفهمی
که خانواده ات تمام معنی خود را از دست داده باشد!
چنان که خارهای پریشان حادثه هم آنان را تا مرز بازگشت فرا نخواند
می ترسم
ای چشم و چراغ خانواده و دوستانت
می ترسم تا بازگردی
شاید
دیر شده باشد!
